کاربرد استنت کاروتید:

 

استنت کاروتید (Carotid Stent) یا لوله فلزی کاروتید، یک وسیله پزشکی تخصصی است که برای باز کردن و نگه داشتن شریان کاروتید مسدود یا تنگ‌در گردن استفاده دارد. هدف اصلی آن جلوگیری از سکته مغزی (استروک) ناشی از کاهش جریان خون به مغز یا لخته‌ای است که از پلاک‌های چربی (آترواسکلروز) در این شریان جدا می‌گردد.

 اصول اولیه: آناتومی و تنگی کاروتید:

دو شریان کاروتید اصلی (چپ و راست) در دو طرف گردن قرار دارند که وظیفه اصلی تأمین خون غنی از اکسیژن برای مغز را بر عهده دارند. با تشکیل پلاک‌های چربی در دیواره داخلی این شریان‌ها، مجرای آن باریک می‌گردد که به این وضعیت تنگی کاروتید میگویند. این تنگی می‌تواند با کاهش جریان خون یا تشکیل لخته، منجر به سکته ایسکمیک گردد..

 روش کار و نحوه استنت گذاری کاروتید :

این روش یک روش کم تهاجمی (مینیمال‌اینواسیو) است و تحت بی‌حسی موضعی انجام میگیرد. فرآیند اصلی با نام استنت گذاری شریان کاروتید میشناسیم و مراحل زیر را شامل می‌گردد:

دسترسی: یک لوله کاتتر ظریف از طریق یک برش کوچک در کشاله ران (سرخرگ فمورال) یا مچ دست وارد سیستم شریانی می‌گردد.

هدایت به محل: با هدایت تصاویر زنده اشعه ایکس (فلوروسکوپی)، کاتتر از داخل رگ‌های خونی به سمت شریان کاروتید تنگ‌ در گردن هدایت می‌گردد.

حفاظت از لخته: در اکثر موارد، یک وسیله محافظت‌کننده کوچک و صافی مانند (Embolic Protection Device – EPD) در بالای محل تنگی و در مسیر جریان خون به سمت مغز قرار داده می‌شود. این فیلتر ذرات احتمالی جداشده حین کار را می‌گیرد و از حرکت آن‌ها به سمت مغز جلوگیری می‌کند.

گشاد کردن رگ: ابتدا یک بالون کوچک برای باز کردن اولیه محل تنگی، باد و سپس تخلیه می‌گردد.

قرار دادن کاربرد استنت کاروتید: یک استنت (لوله تورباف فلزی معمولاً از جنس نیکل-تیتانیوم یا استنلس استیل) که به صورت فشرده روی یک بالون قرار دارد، در محل تنگی گذاشته می‌شود. با باد کردن بالون، استنت منبسط و به طور دائمی در دیواره شریان قرار می‌گیرد.

پایان کار: بالون، فیلتر و کاتترها خارج می‌شوند و استنت به عنوان داربست، شریان را به طور دائم باز نگه می‌دارد و از باریک شدن مجدد آن جلوگیری می‌کند.

 مقایسه با جراحی سنتی (اندآرترکتومی کاروتید):

درمان استاندارد و سنتی تنگی کاروتید، یک روش جراحی باز به نام کاروتید اندآرترکتومی است که در آن جراح با برش روی گردن، مستقیماً شریان را باز کرده و پلاک را خارج می‌کند. انتخاب بین این دو روش بستگی شدیدی به شرایط خاص هر بیمار دارد.

در جدول زیر مشخصات کلیدی این دو روش مقایسه شده‌اند:

 

 

 مزایا و معایب کلیدی:

مزایای اصلی استنت گذاری کاروتید:

بازگشت سریع‌تر به زندگی عادی، عدم برش در گردن و عدم ایجاد اسکار آشکار، خطر پایین‌تر عفونت، گزینه بهتری برای بیماران با تنگی در محل‌هایی که دسترسی جراحی به آن‌ها دشوار است یا بیمارانی که ریسک جراحی بالایی دارند (مثلاً مشکلات قلبی یا ریوی شدید).

معایب و محدودیت‌های استنت گذاری:

خطر بالاتر سکته در حین عمل برای برخی گروه‌ها (به‌ویژه بیماران بالای ۷۰ سال و کسانی که قبلاً علائم عصبی داشته‌اند)، احتمال نیاز به تکرار روش در درازمدت به دلیل تشکیل مجدد بافت در داخل استنت (Restenosis)، وابستگی به تخصص پزشک، مناسب نبودن برای برخی آناتومی‌های عروقی پیچیده.

 چه بیمارانی کاندیدای استنت گذاری هستند؟

تصمیم‌گیری توسط یک تیم شامل متخصص مغز و اعصاب، جراح عروق و رادیولوژیست مداخله‌ای بر اساس معیارهای دقیق صورت می‌گیرد. معمولاً استنت گذاری در این موارد بیشتر مد نظر قرار می‌گیرد:

بیمارانی که جراحی برای آن‌ها پرخطر است (به دلیل نارسایی قلبی، ریوی شدید، تنگی قبلی در همان ناحیه از گردن، یا پرتودرمانی قبلی در ناحیه گردن).

محل تنگی در ناحیه‌ای از شریان قرار دارد که دسترسی جراحی به آن دشوار است.

بیمارانی که ترجیح می‌دهند از روش کم‌تهاجمی استفاده کنند و ریسک‌های آن را بپذیرند.

در بیماران بدون علامت، شواهد فعلی تفاوت معنی‌داری در پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدت بین دو روش نشان نمی‌دهد.

 

دیگر محصولات مغزی :

1.استنت مغزی.

2. شنت مغزی .

3.درن EVD.